WednesdayChild

...หลังจากถูกปลุกขึ้นมาตีสามย่ำดึก ด้วยเสียงร่ำไห้ของ"มัน"เพื่อนสนิท ถามไถ่ได้ใจความว่า
บิดาผู้ห่างเหินของมันได้เสียชีวิตลงแล้วนั้น ความรู้สึกขณะได้ยินนั้น ใช่ว่าจะไม่ใจหายไปกับข่าวร้าย

หากแต่ สะทกสะท้อน กับเสียงคร่ำครวญของมันนั้นมากกว่า

อาจจะเพราะเหมือนคนแปลกหน้า มันจึงเคยคิดว่า หากพ่อตายลงวันใด น้ำตาคงไม่มากมาย รวมถึงอาจไม่มีให้
แต่ความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่ พิสูจน์แล้วในวันนี้ รวมถึงการปลอบใจก็ใช้ไม่ได้กับมันผู้นี้
...หากได้แต่ ชี้ให้เห็นถึงสิ่งที่ล่วงผ่าน และไม่สามารถจัดการอะไรได้อีกต่อแล้ว
...หากได้แต่ปล่อยให้เป็นไปและเป็นไป
...วันคืนไม่เคยเดินย้อนกลับ ต่อให้พระอาทิตย์ยังคงขึ้นและตกเหมือนกันทุกวันดั่งเช่นเคยเป็น 

แล้วความวุ่นวายก็ถูกปลุกขึ้นมาด้วย อย่างอาจเพราะเกี่ยวเนื่องจากความตาย
กระสับกระส่าย ด้วยห่วงมัน
แต่ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่า การอุทิศเวลาหมดไปกับการโทรศัพท์หา ไต่ถามทุกช่วงจังหวะ
หมดเวลาไปหลายชั่วโมงกับค่าโทรศัพท์สู้เดินทางไปหามันมิดีกว่าหรือ
ไม่อาจตอบได้ ด้วยกลัวเพียงมันเห็นหน้า...จะพังเอาเสียกลางทาง

ช่มตาหลับอีกครั้ง ก็เกือบรุ่งสาง ไม่เต็มตื่นดี ความรู้สึกพะวักพะวงนั้น ก็ปรากฏอีกครั้ง

ทั้งเสียงอ่อนแอของมันส่อแววว่าดีขึ้น หากก็ยังกระโจนเข้าทำร้ายลึกถึงความอ่อนไหวภายในใจเรา

รสชาติแปลกแปร่ง...สะท้อนวูบไหวในใจ
"โทรบอกคนอื่นให้หน่อยนะ" มันสะอื้น เรารับคำ นั่งกดไล่เรียงเบอร์แต่ละเบอร์บอกข่าวร้าย

จนสะดุดที่ชื่อหนึ่ง...

ห่างหายนับหลายปี โทรหาครั้งแรกเพียงบอกข่าวร้าย
จะว่าสนิทเสน่หานั้นก็ไม่เชิง จะไม่รู้จักกันเลยก็ไม่ใช่
จะด้วยความสัมพันธ์คลุมเคลือ หรือคาดหวังในสิ่งที่เป็นไม่ได้
อาจจะคิดไปเองถ่ายเดียว
ก็ปรากฏอาการนิ้วมือสั่นระริก พร้อมใจยวบไหว ตื้นตัน เศร้าโศก จนน้ำตารื้นขึ้นมายังขอบดวงตา ผะผ่าว
ตอกย้ำได้อย่างดี ว่าคุณยึดพื้นที่ในหัวใจชั้นไปแล้ว

...ช่วงชิงจู่โจม ตอนไหนยากจะรู้

ความตายเป็นเช่นนี้เอง...

ใช่ว่าจะได้หลักธรรมอะไรจากการตาย แต่การพลัดพราก เป็นเช่นนี้เอง

พลัดพรากเหมือนเช่นเคยจาก...ไม่ทันรู้ใจก็หายหน้า
ไม่ต่างกับมันและพ่อ...คนแปลกหน้าหากแต่สายเลือดยังวนเวียน
นับแต่แววตาตราตรึง...ห้วงคำนึงก็ไม่เคยเสื่อมสลาย
เก็บแอบแนบชิดแค่ไหน...ก็รุกเร้าให้คิดถึงทุกทีที่เผลอไผลไม่ระวัง

หมดเวลาไปมากมายกับการคิดถึงคุณ สู้กลั้นใจขึ้นไปหาคุณเลยไม่ดีกว่าหรือ
ไม่อาจตอบได้ ด้วยกลัวหากชั้นเห็นหน้าคุณ ...จะพังเอาเสียตอนนั้น

ชั้นไม่กล้าโทรหาคุณเลย...สุดดวงใจ
ทั้งที่อยากรู้ อยากได้ยินเสียงคุณ ในยามที่ชั้นเผลออ่อนแอ
ชั้นอยากรู้ว่าคุณจะพูดยังไง  ในวันที่คนแปลกหน้าเช่นชั้นโทรไปหาคุณ
จากเป็น หรือจากตาย หากแต่พลัดพรากของจริง...

คุณจะยังหัวเราะระรื่นเช่นที่ชั้นยังจำได้มั้ย
...ชั้นอยากได้ยินเสียงแจ่มใสนั้นอีกครั้ง
...ชั้นอยากเห็นแววตาระยิบนั้นอีกครั้ง
เพียงเพื่อ เก็บถมทับหัวใจว่างเปล่า ให้เข้มแข็ง

หากชั้นตายลง...ชั้นจะยังเป็นคนแปลกหน้าให้คุณแปลกใจมั้ย หากข่าวชั้นล่วงไปถึงคุณ

สายเกินไปเหมือนมันกับพ่อ
สายเกินไปเหมือนชั้นกับคุณ
สายเกินไป...เช่นนั้นหรือ

วันหนึ่งหากฟ้าไม่ใจร้ายเกินไปนัก คุณอาจรู้ก่อนชั้นตาย...ยอดปรารถนา