WednesdayChild

ขณะยืนห้อยโหนบนรถเมลล์สภาพดี
สายตาก็ไปปะกับผู้หญิงคนหนึ่ง นั่งหลับสัปงกด้วยอาการเพลีย
เธอสวมแว่น ผมสั้น ทาปากแดงอมชมพู ริ่วรอยอายุแผ่กระจายตามใบหน้า
...เค้าโครงใบหน้า ทำให้ใจประหวัด คิดถึงผู้หญิงแก่ๆ ที่บ้าน
และแก่เร็วอย่างน่าตกใจเมื่อเกษียณตัวเองจากอาชีพที่ทำมานานนับสี่สิบปี

...แล้วก็ตกใจ เมื่อเพ่งพิจารณาแล้วคล้ายผู้หญิงแก่ๆ ที่บ้านอย่างน่าใจหาย
ทำให้นึกถึงภาพผู้หญิงแก่ๆ คนนั้น ขึ้นรถประจำทาง เหน็ดเหนื่อยและอ่อนล้าบ้าง...

...แล้วก็สะเทือนใจ เมื่อยิ่งพิจารณาความคล้ายคลึง แล้วก็พบว่าไม่มีอะไรคล้ายกันเลย
แม้ผมจะสั้นเหมือนกัน แต่ก็คนละทรง
แม้สีลิปสติกเหมือนกัน แต่ผู้หญิงแก่ๆที่บ้านไม่มีวันทาสีแดงเข้มแบบนี้
เล็บของเธอล่ะ ไม่มีทางจะแต้มสีสันอื่น นอกจากสีธรรมชาติ
...นี่คิดถึงผู้หญิงแก่ๆ ที่บ้านจนมองคนอื่นผิดเพี้ยนไปหมด
...หรือว่า เราห่างเหิน จนแทบจำหน้าผู้หญิงแก่ๆ ที่บ้านไม่ได้กันแน่

...เข้าใจว่าคงผอมลง แต่ก็ไม่เคยกอดกันนานหลายปี
...
...
...
...
...เกิดอะไรขึ้นนะ ใจหายเมื่อรู้คำตอบแน่ชัด
...ทางชีวิตที่สวนทาง มีหนทางไหน จะให้วนมาบรรจบกันบ้างได้มั้ย
...ชีวิตหนึ่งมีความมุ่งหมาย ก้าวไปอย่างแรงกล้า
...แต่อีกชีวิตกลับต้องการยืนอยู่จุดเดิม
จะทำยังไง เมื่อคนหนึ่งหยุด แต่คนหนึ่งอยากจะไป

แม้ไปแล้วหวนกลับมาบ้าง ก็คงไม่พอ

น้ำตาเริ่มรื้นเป็นฝ้าจับดวงตาเป็นเงาบางๆ
คงไม่พอจริงๆ เมื่อกลับไปแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าผู้หญิงแก่ๆคนนั้น ผอมลงบ้างรึเปล่า
เป้าหมายที่ยึดถือ เริ่มไม่แน่ใจว่าคุ้มกันมั้ย
หรือจะหยุดยืนเช่นเดียวกับเธอ

แต่จะเป็นไปได้บ้างมั้ย ที่ผู้หญิงแก่ๆ คนนั้นจะเข้าใจ
และเดินพร้อมกันบ้าง ช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร

ปล. ผิดรึเปล่า ที่เอาเงินเดือนไปทุ่มซื้อกล้องฯ ซื้อคอมฯ แทนที่จะเอามาซื้อแอร์ให้ผู้หญิงแก่ๆ ที่บ้าน
ปล. ผิดมากมั้ยที่เอาเงินทุ่มไปกับการท่องเที่ยวตามป่าตามเขา แล้วไม่เหลียวแลรถสักคันมาขับให้ผู้หญิงแก่ๆ ที่บ้านนั่งบ้าง
ปล. ผิดรึเปล่า ที่เลือกจะทำอะไรเองคนเดียว
ปล. ผิดมากมั้ย ที่เลือกจะทำอะไรสักอย่างที่ผู้หญิงแก่ๆ ที่บ้าน ชี้แล้วว่า มันผิด